A stressful day from my past life
So something happened sa previous company ko. I do not know bakit ako super affected, hanggang ngayon. Ang naiisip ko lang na dahilan is concerned ako sa mga tao na affected non. That reason is too cheesy, and I'm not known to be someone kind and concerned about people. I avoid and hate that I may sound omg-look-at-me-i-am-nice-and-kind sa mga nasasabi ko. Kahit ako nakkwestiyon ko sarili ko. But with all of my sincerity, concerned ako. For real. Hay.
Prev company did a retrenchment today.
At first, I was so fumed about the decision because, as I have mentioned earlier, iniisip ko yung mga taong maaapektuhan. Think about their children, their families, their dreams. I also mentioned from my previous post that BTI is indeed a generous company. Malaki ang chance na hindi sila makakakita ng other company that can give as much as BTI could give. It angered me also na ang effective immediately daw. Sobrang inhuman. Why would the company do such thing? I believe they have enough funds to afford a lawyer to check on these things.
Then tadah, someone said na "no, today nga yung notice. employed pa sila till nov 30th" I was like..
So ayun. Imagine sobrang nastress ako ng Bayview kahit 6 km away ako sa kanila kanina. (Segue, so far, di pa ako nasstress sa work ko ngayon hehe.) Hindi ko sure kung OA lang ako or sabi nga ni K kanina, di daw kasi ako nagmmove on haha
So yun din gumugulo sa isip ko kanina pa.
Nabuhay na naman yung issue ko sa sarili ko na hindi nga ako marunong mag move on. Para siyang sumpa. Never ako nag/maka move on sa kahit na sino. Ang technique ko lang lagi, set aside yung feelings na yun. So ugali ko na kung kailangan kong mag-"move on", ang defense mechanism ko ay hindi kita kakausapin. As in. Kunware deleted ka sa memory ko, pero ang tototo, sa memory ko, buhay na buhay ka. Hahaha. Kahit sino ka man, friend or lover or hater. Talent kong di makipag usap sa mga tao na sobrang mahal ko pero kelangan mag-"move on"
Kaya kanina.. nung kachat ko si CG, sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Lagi namang ganon. Basta may makausap or maalala ako sa kahit sino sa apat na yun, bumibilis tibok ng puso ko. Pero I am not saying na kinikilig ako kay mabilis, sure akong kaba yon. Kaba sa takot na pwede akong masaktan anytime. Nako. Paka-fragile ng puso ko bes. Alam ng lahat yan. Onting salita lang, pwede mo ko masaktan. Kaya ganon. Kaya ako napatweet ng ganito. Haha. OA na kung OA. Pero I know my heart very well.
Prev company did a retrenchment today.
At first, I was so fumed about the decision because, as I have mentioned earlier, iniisip ko yung mga taong maaapektuhan. Think about their children, their families, their dreams. I also mentioned from my previous post that BTI is indeed a generous company. Malaki ang chance na hindi sila makakakita ng other company that can give as much as BTI could give. It angered me also na ang effective immediately daw. Sobrang inhuman. Why would the company do such thing? I believe they have enough funds to afford a lawyer to check on these things.
Then tadah, someone said na "no, today nga yung notice. employed pa sila till nov 30th" I was like..
After that, okay na ko. Sad yes, pero the company did their part naman. In a long term, (hopefully) positive ang return neto sa company. Fair enough ang nangyare.
And for the employees naman, I can empathize with you. Wala eh, cliche man, pero ganyan talaga life. Ang mahalaga, laban lang ng laban! I hope gagamitin niyo ng matalino yang separation pay. Yun lang din concern ko sa sort-of friends ko.
I assure you, may reason kung bakit hinyaan ni Lord mangyari yan. Faith in God lang :) God bless sa paghahanap ng work! (As if may makakabasa neto na intended recipient ng message mo, self)
So ayun. Imagine sobrang nastress ako ng Bayview kahit 6 km away ako sa kanila kanina. (Segue, so far, di pa ako nasstress sa work ko ngayon hehe.) Hindi ko sure kung OA lang ako or sabi nga ni K kanina, di daw kasi ako nagmmove on haha
So yun din gumugulo sa isip ko kanina pa.
Nabuhay na naman yung issue ko sa sarili ko na hindi nga ako marunong mag move on. Para siyang sumpa. Never ako nag/maka move on sa kahit na sino. Ang technique ko lang lagi, set aside yung feelings na yun. So ugali ko na kung kailangan kong mag-"move on", ang defense mechanism ko ay hindi kita kakausapin. As in. Kunware deleted ka sa memory ko, pero ang tototo, sa memory ko, buhay na buhay ka. Hahaha. Kahit sino ka man, friend or lover or hater. Talent kong di makipag usap sa mga tao na sobrang mahal ko pero kelangan mag-"move on"
Kaya kanina.. nung kachat ko si CG, sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Lagi namang ganon. Basta may makausap or maalala ako sa kahit sino sa apat na yun, bumibilis tibok ng puso ko. Pero I am not saying na kinikilig ako kay mabilis, sure akong kaba yon. Kaba sa takot na pwede akong masaktan anytime. Nako. Paka-fragile ng puso ko bes. Alam ng lahat yan. Onting salita lang, pwede mo ko masaktan. Kaya ganon. Kaya ako napatweet ng ganito. Haha. OA na kung OA. Pero I know my heart very well.
It may sound stupid or non-sense for you. Pero God knows how scared I was earlier. And a part of was shattered at that moment.
Possible pa ba kong magmahal kung ganito ako katakot masaktan ngayon?
Hindi ko na alam actually. So prepared talaga ako na tumanda mag-isa. Kesa masaktan. Kesa pagdaanan ulit lahat ng intense na sakit at lungkot na naranasan ko ng apat (tatlo lang actually, kasi iwas na nga yung huli) na beses. Oh well. Life teaches you lessons - it is up to you how you use what you have learned.