Me, coffee, music and tears

Me time again.

How proud I am right now. I got time of being alone with coffee and music.

Ayoko pa umuwi. Pero ayoko sumama sa inom. I feel like I am explaining myself to you guys. But believe me, it is not my intention. Me? Why would I bother to explain my thoughts to strangers? Well. I am talking to myself now.

Ang choosy ko sa tao. Why? The only reason I can see is I am trying to protect my feelings. Sensitive ako. Kahit wala akong pake sa'yo, magagawa mo kong saktan ng sobra sobra.

But then, matatanong ko sa sarili ko kung bakit kapag sa relasyon, okay lang kahit masaktan hanggang mawasak?

Or di ko rin alam. Siguro ngayon, sobrang pagod na ko masaktan. Yung mas gugustuhin ko na lang mapag isa kesa saktan ako ng mga nakapaligid sakin. Wala akong pake sa tao. Siguro naman may karapatan na kong mamili ng pakikisamahan ko, wag lang akong masaktan.

I am turning 24 this year. Time is running out para ayusin ko buhay ko. Errr di naman siya sira, pero nag uumpisa pa lang ako matuto mag isa. Everyone's not permanent. They will leave you at either right or wrong time.

I am trying to get busy with work. Go lang. Everyday intake ng stress. Kesa maramdaman kong mag isa lang talaga ako. Hindi ko alam kung kaya ko or ayoko lang talaga. Hindi ko alam. Ngayon ko lang din kinikilala sarili ko.

Sabi nila I am stronger than I think. Oh well. Sana. Basta ang alam ko, mas pipiliin ko ngayon na mag isa kesa masaktan din eventually.

Pwede bang ako muna makipagrelasyon sa sarili ko?